My Thoughts

Psssshhht! Een wolk vloeistof verlaat de verstuiver en daalt neer op de huid. Een weldadige geur verspreidt zich. De eigenaar hult zich in een zachte mist van aroma.

Nu ik het jaar ben begonnen met een nautisch thema en ons schip van wal is gestoken, moet er op gezette tijden ook een artikel verschijnen dat raakvlakken heeft met dit onderwerp; al zeg ik het zelf. Combineer dit thema met de regelmatig terugkerende kinderliedjes en we komen uit bij een Hollandse klassieker die vrijwel iedereen kent: ‘Al wie willen te kaap’ren varen’.

Wat was die man geleerd. Hij was onderwezen, zittend aan de voeten van de wijze Gamaliël. Daar ontving Saulus onderwijs in de leer. Daar leerde hij de Schriftwoorden uit het hoofd en hoorde hij over de betekenis van Gods Woord. Daar ijverde Saulus (Hand. 22:3) als geen ander. Hij studeerde, verdiepte zich en maakte zich het Woord eigen. Zo werd Saulus een wijs man op het gebied van de theologie.

Er waren eens twee bouwers… Zo luidden de woorden van de leespreek die vorige week zondag in één van de kerken van het Hollandse vaderland klonken. De geschiedenis van de wijze en de dwaze bouwer werd ontvouwd. De dwaasheid van de ene bouwer, die zijn huis op het zand bouwde, stak scherp af tegen de wijsheid van de ander. Terwijl het huis van de dwaze reeds verrezen was, was de wijze nog altijd aan het graven, op zoek naar vaste grond. En terwijl de dwaas zijn woning betrok, begon de wijze pas met bouwen. Slechts één storm was nodig om het huis van de dwaas weg te vagen, terwijl het huis van de wijze onbeweeglijk bleef staan.

Na een nacht van strijd en zorgen (oudjaarsnacht) breekt, na het geknal van vuurwerk, eindelijk de rust aan. Na amper twee uur slaap begint in mijn oor de wekker alweer te piepen.

Eens in de zoveel tijd is het zover. Na gaar en moe te zijn geweest en op de bank wat te hebben zitten dommelen, besluit je op tijd naar bed te gaan. Tijd om onder de wol te kruipen en lichaam en geest de kans te geven zich te verkwikken.

‘Was mij geheel, zo zal ik witter wezen dan sneeuw, die vers op ’t aardrijk nederviel.’— Psalm 51 : 4

Dit artikel behoort tot de reeks: Ouderwetse degelijkheid

Staande voor de deur van 2026 rust mijn hand op de deurklink. Wanneer de klok weerklinkt, druk ik de hendel naar beneden en stap door de deuropening…

Na het doorlopen van 365 dagen is mijn reis in het jaar onzes Heeren 2025 bijna ten einde. Voor mij bevindt zich de deur naar 2026. Mijn hand rust al op de klink; ik hoef haar slechts naar beneden te drukken om een nieuwe kamer binnen te gaan. Toch aarzel ik. Kan ik deze ruimte verlaten zonder om te zien? Mag ik het nieuwe jaar binnengaan zonder eerst te reflecteren op wat achter mij ligt?

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…