My Thoughts

Morgen is het de herdenking van de Hervormingsdag. Wij gedenken dat de Heere Zelf de leer heeft gezuiverd van de Roomse dwalingen. Ieder jaar schrijf ik ter gedachtenis hieraan een artikel.

Lang heb ik zitten twijfelen of ik de artikelen over de psalmen moest voortzetten. Want wie een christelijke opvoeding heeft genoten, is op de hoogte van de teksten die in de psalmen staan. Toch is er nog zoveel meer te vertellen. Wie herinnert zich nog de verhandelingen over de zangers, de samenzang en de begeleiders? Vorig jaar schreef ik slechts één artikel over de inhoud. Moet ik mij alleen daarover al niet opnieuw bezinnen? Want daarover is toch wel meer te zeggen?

Een bijzondere week ligt achter ons. Op persoonlijk vlak, maar zeker ook op muzikaal vlak. Het eerste album van het mannenensemble Emotion is verschenen, een ensemble waaraan ik nauw verbonden ben. Aan de release is verder geen ruchtbaarheid gegeven, maar voor alle betrokkenen, die er zo lang aan hebben gewerkt, is het toch een bijzonder moment.

“In gedachten gaan wij naar Nahor, een stad in Mesopotamië, het gebied tussen de rivieren de Eufraat en de Tigris, in de omgeving van het huidige Irak en Syrië. Daar is een waterput. Het is tegen de avond. Het moment dat de vrouwen water gaan putten. Zo ook vandaag.

Mattheus 6 : 19-21 -Vergadert u geen schatten op de aarde, waar ze de mot en de roest verderft, en waar de dieven doorgraven en stelen;Maar vergadert u schatten in den hemel, waar ze noch mot noch roest verderft, en waar de dieven niet doorgraven noch stelen;Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.

Dit artikel is onderdeel van de reekst 'Ouderwetse degelijkheid'

September is aangebroken. De laatste dagen van de warme, hete en droge zomer gaan aan ons voorbij. Wie door het bos loopt, zou denken dat de herfst al is ingetreden. De bomen hebben door de droogte vroegtijdig hun bladeren laten vallen. De bosvloer is reeds bedekt met een bruin-rood-oranje kleed van knisperende bladeren.

Vorige week vrijdagmiddag, rond 16.00 uur. Wij rijden vanuit de Randstad terug naar Zeeland over de A4. Een weg die over het algemeen een rustige verbindingsweg is, waar enkele vrachtwagens achter elkaar aansukkelen en meerdere caravans rustig voorttuffen richting een moment van rust aan de Zeeuwse kust.

Ik hoorde eens de roep der zee en keerde mij erheen. Daar durfde ik aan boord te gaan en ging met een schip mee. Toen voer ik op de zeeën rond, met het aloude schip. Daar leerde ik een man te zijn, daar leerde ik mijn ‘ik’.

De vakantie is bijna voorbij. Alleen het midden van het land mag nog genieten van een laatste week rust. Ook de warmte die het land de afgelopen weken in haar greep heeft gehouden, is na de onweersbuien van deze nacht weggespoeld. De atmosfeer is verlicht en het land zelf herademt. Het is een klamme, maar frisse ochtend, deze vrijdag.

De discipelen; ze waren alleen achtergebleven. Tenminste, zo voelde het, maar zo was het niet.

Ach, die Petrus. Wat was hij onder de indruk toen op het bevel van Jezus de storm tot bedaren werd gebracht. Wat hield hij innig van zijn Meester! En wat was het stillen van de storm een bevestiging van zijn geloof in Hem, Die hemel, aarde en zeeën geschapen heeft.