My Thoughts

Een bijzondere week ligt achter ons. Op persoonlijk vlak, maar zeker ook op muzikaal vlak. Het eerste album van het mannenensemble Emotion is verschenen, een ensemble waaraan ik nauw verbonden ben. Aan de release is verder geen ruchtbaarheid gegeven, maar voor alle betrokkenen, die er zo lang aan hebben gewerkt, is het toch een bijzonder moment.

“In gedachten gaan wij naar Nahor, een stad in Mesopotamië, het gebied tussen de rivieren de Eufraat en de Tigris, in de omgeving van het huidige Irak en Syrië. Daar is een waterput. Het is tegen de avond. Het moment dat de vrouwen water gaan putten. Zo ook vandaag.

Mattheus 6 : 19-21 -Vergadert u geen schatten op de aarde, waar ze de mot en de roest verderft, en waar de dieven doorgraven en stelen;Maar vergadert u schatten in den hemel, waar ze noch mot noch roest verderft, en waar de dieven niet doorgraven noch stelen;Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.

Dit artikel is onderdeel van de reekst 'Ouderwetse degelijkheid'

September is aangebroken. De laatste dagen van de warme, hete en droge zomer gaan aan ons voorbij. Wie door het bos loopt, zou denken dat de herfst al is ingetreden. De bomen hebben door de droogte vroegtijdig hun bladeren laten vallen. De bosvloer is reeds bedekt met een bruin-rood-oranje kleed van knisperende bladeren.

Vorige week vrijdagmiddag, rond 16.00 uur. Wij rijden vanuit de Randstad terug naar Zeeland over de A4. Een weg die over het algemeen een rustige verbindingsweg is, waar enkele vrachtwagens achter elkaar aansukkelen en meerdere caravans rustig voorttuffen richting een moment van rust aan de Zeeuwse kust.

Ik hoorde eens de roep der zee en keerde mij erheen. Daar durfde ik aan boord te gaan en ging met een schip mee. Toen voer ik op de zeeën rond, met het aloude schip. Daar leerde ik een man te zijn, daar leerde ik mijn ‘ik’.

De vakantie is bijna voorbij. Alleen het midden van het land mag nog genieten van een laatste week rust. Ook de warmte die het land de afgelopen weken in haar greep heeft gehouden, is na de onweersbuien van deze nacht weggespoeld. De atmosfeer is verlicht en het land zelf herademt. Het is een klamme, maar frisse ochtend, deze vrijdag.

De discipelen; ze waren alleen achtergebleven. Tenminste, zo voelde het, maar zo was het niet.

Ach, die Petrus. Wat was hij onder de indruk toen op het bevel van Jezus de storm tot bedaren werd gebracht. Wat hield hij innig van zijn Meester! En wat was het stillen van de storm een bevestiging van zijn geloof in Hem, Die hemel, aarde en zeeën geschapen heeft.

De derde Scheppingsdag: God schiep de zeeën en gaf het land zijn vorm. De zee: grote watermassa's die het aardrijk bedekken en bevochtigen. De zee is onmisbaar. Zonder de zee zou er veel minder voedsel zijn, zonder de zee zou er geen verkoeling zijn voor de aarde en, zeker in vroeger tijden, zonder de zee geen mogelijkheid tot het vervoer van goederen en mensen naar overzeese gebieden. Daarnaast houdt het zeewater het ecosysteem in balans en is het de woning van talloze soorten flora en fauna.

Aangespoord om de zee op te gaan, zijn wij aangemonsterd op een schip dat de wijde zee overvaart. De haven ligt inmiddels achter ons. De kustlijn wordt steeds kleiner. Alleen de torens zijn nog zichtbaar. Dan verdwijnen ook die achter de horizon. Wij zijn aan boord en hebben gehoord dat wij op moeten passen voor de gevaren die ons dagelijks wachten. Wij hebben het oog omhooggeslagen tot Hem die ons in nood terzijde kan staan. En nu klinkt het hart van de Hollander in het derde couplet van ‘Wie gaat mee overzee.’