My Thoughts

Na een nacht van strijd en zorgen (oudjaarsnacht) breekt, na het geknal van vuurwerk, eindelijk de rust aan. Na amper twee uur slaap begint in mijn oor de wekker alweer te piepen.

Eens in de zoveel tijd is het zover. Na gaar en moe te zijn geweest en op de bank wat te hebben zitten dommelen, besluit je op tijd naar bed te gaan. Tijd om onder de wol te kruipen en lichaam en geest de kans te geven zich te verkwikken.

‘Was mij geheel, zo zal ik witter wezen dan sneeuw, die vers op ’t aardrijk nederviel.’— Psalm 51 : 4

Dit artikel behoort tot de reeks: Ouderwetse degelijkheid

Staande voor de deur van 2026 rust mijn hand op de deurklink. Wanneer de klok weerklinkt, druk ik de hendel naar beneden en stap door de deuropening…

Na het doorlopen van 365 dagen is mijn reis in het jaar onzes Heeren 2025 bijna ten einde. Voor mij bevindt zich de deur naar 2026. Mijn hand rust al op de klink; ik hoef haar slechts naar beneden te drukken om een nieuwe kamer binnen te gaan. Toch aarzel ik. Kan ik deze ruimte verlaten zonder om te zien? Mag ik het nieuwe jaar binnengaan zonder eerst te reflecteren op wat achter mij ligt?

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Dankdag voor gewas en arbeid, ieder jaar keert die dag weer. Klokken luiden, orgels spelen, en een volk buigt zich terneer.

Toen ik vorige week het artikel over de rinkelende kassa schreef ontstond het idee voor een vervolg van dat artikel met een wat diepere laag erin verweven. Want stil blijven staan bij de klinkende munt, kan dat zonder de waarde ervan echt te kennen?